بعد از گذشت سال های متمادی از زمانی که این پرسش موضوع انشایمان بود هنوز هم که هنوز است بشدت درگیر جواب دادن به این سوالم! بعضي وقتها در خلوتم ساعت های متوالی به این موضوع می اندیشم و درنهایت به نتیجه هایی از این دست که اصلا ای کاش خدا استعداد انسان را محدود به یک توانایی بالقوه خارق العاده می کرد و در بقیه ی زمینه ها به بياني شوت شوت می بود!! و درنهایت انسان با کشف این استعداد که این نیز در نوع خود معضلی بزرگ بالاخص در کشورهای جهان چندم است آن را بکار ميگرفت و در آن ترقی میکرد! درواقع اگر من نوعی ميدانستم که در زمینه های دیگر هيچ کاری از من ساخته نیست از ف

وقتی در تاکسی خانمی مجبور به نشستن کنارتان است از هر جنبه ای به قضيه نگاه کنی دلیلی ندارد به منبسط ترین حالت ممکن بنشينيد جز بيماري! براثر جمع و جور نشستن در تاکسی یا حداقل سعی در جمع تر نشستن نه کسی راهی بیمارستان شده، نه بهشت زهرا!! ضمنا این یک اصل ثابت است که کسی که در حال مطالعه هست هم مشمولش می شود! حالا هر چقدر که می خواهید ادای روشنفکرها را دربياوريد...

از همین امشب، از همین لحظه به خودم قول میدهم که هر کاری بنظرم درست برسد انجام دهم و "هیچ"انتظاری هم از "هیچ"کس نداشته باشم؛ بنظرم این یکی از بهترین کارهایی ست که یک انسان می تواند در قبال آرامش و شادی خودش بکند.

این روزا یکی دیگه از درگیریای ذهنی قدیمیم که خیلی وقت بود دیگه بهش فک نميکردم دوباره واسم بُلد شده، نمیدونم شاید بخاطر رفتن به محيطاي اجتماعی جدید و دیدن ادماي جدید باشه: فرق احترام با چاپلوسی! شاید بنظر برسه که خیلی باهم متفاوتن ولی بنظر من خیلی تفاوت ریزی دارن، من از مدافعين سرسخت احترام گذاشتنم به همه چی دقیقا به "همه چی": به همه ي افراد با هر تفکر و عقیده اي با هر ویژگی شخصیتی با هر نژادی، به طبيعت، به حيوونا، به میز! اره میزم به نوبه ی خودش محترمه و ما تا وقتی دور و ور میز ميپلکيم موظفيم همون جوری که هست بپذيريمش و بهش احترام بذاریم چون این ماييم ک